X
تبلیغات
رایتل

یاک 42

 

 

 

یاک 42 معروف به پینه دوز یا کلابر ( اسمی که ناتو به این هواپیما نسبت داده است. ) این هواپیما بر اساس تجربیاتی که ( الکساندریاکولوف ) طراح و سازنده ی هواپیمای مسافربری ( یاک 40 ) در رده ی هواپیماهای مسافر بری شوروی به دست آورده بود ساخته شدفاکتورهای مورد توجه در این هواپیما شامل ساده نمودن شکل هواپیما از نظر اقتصادی و دیگری بالا بردن قابلیت پروازی آن در شرایط جغرافیایی متغیر بود.

 

پس از آماده شدن طرح و تایید کیفیت آن سفارش حدود 2 هزار فروند از این هواپیما ها به منظورتامین نیازهای خطوط هوایی شوروی قطعی به نظر می رسید . لذا دستور ساخت سه مدل از این هواپیما در سال 1974 صادر شد و در 7 مارس 1975 اولین مدل آن با بالی به زاویه 11 درجه به عقب و گنجایش یکصد مسافر و پیش بینی محل برای حمل مسافر در جلو و عقب کابین به پایان رسید . در همان سال نمونه ی دیگری با بال 23 درجه به عقب و تغیرات عمده ساخته شد.از جمله این تغیرات اضافه شدن طول هواپیما بود که باعث زیاد شدن تعداد صندلی های 120 عددی شد. سومین نمونه در سال 1976 با تغیراتی نسبت به دو مدل قبل ساخته شد.که از جمله اضافه شدن سیستم ضد یخ زدگی در روی فرامین دم بود. ضمنا زاویه بال هم برای همیشه به خاطر مصرف سوخت تثبیت شد.

 

 دستور ساخت 20 فروند از این مدل به کارخانه ( اسمولنکس ) سازنده هواپیمای توپولف 134 که در خدمت نیروی هوایی شوروی بو داده شد.اولین نمونه یاک 42 در سال 1977 در پارکینگ نمایشگاه هوایی پاریس به نمایش گذاشته شد  در این مدت باز هم تغییرات عمده ای روی این هواپیما صورت گرفت. از آن جمله تغیراتی در ارابه فرود بود. و طبق برنامه ریزی های شوروی سابق این هواپیما در سال 1980 به خدمت نیروی هوایی این کشور در آمد و اولین پرواز خود را در حوالی مسکو انجام داد.

 

 اولین فروش هوایی این هواپیما به تعداد هفت فروند به کشور یوگسلاوی سابق بود که در سال 1987 به آن کشور تحویل شد.یا کولوف مهندس و طراح این هواپیما در نظر داشت تعداد صندلی های این هواپیما را به 140 عدد برساند. پس از اتمام طراحی و ساخت این طرح جدید در 29 ژانویه ی 1981 ، آزمایش برای رکوردگیری توسط خلبان ( والنتین ماخین ) انجام شد. در نتیجه در کلاس سی .ال . ام یعنی هواپیمایی وزن آن موقع بلند شدن بین 45 تا 55 تن می باشد قرار گرفت .در یک رکورد مسافت ، این هواپیما 38/3 مایل دریایی را که فاصله مسکو و ( خارباروسک ) بود بدون سوخت گیری پرواز نمود.این هواپیما در پروازهای عادی از 3 موتور استفاده می کند اگر چه قادر است با یک موتور خاموش از زمین برخاسته و به پرواز خود ادامه دهد. این هواپیما مجهز به موتور توربو فن D-36 است و از نظر مقررات بین المللی از نظر دود و صدای نا هنجار موتور در حد معقول بود و هیچگونه محدودیتی برای عرضه این هواپیما در بازار جهانی ایجاد نمی کرد . این هواپیما می تواند در شرایط جغرافیایی 50- تا 50+ درجه پرواز کند.

 

عمر ساختمان این هواپیما 30 هزار ساعت و یا 30 هزار بار نشست و برخاست است .و مخزن بنزین در بال ها گنجایش 6800 گالن آمریکایی را دارد.تمام کابین خلبان و مسافرین و قسمت های دیگر داخل کابین دارای فشار هوای تنظیم شده ( مطلوب ) می باشد و پوشش های داخل کابین از مواد غیر سوختی است. حداکثر وزن هواپیما موقع بلند شدن 53500 کیلوگرم و سرعت آن 810کیلو متر در ساعت است.مدتی این نوع هواپیما در کشرمان ایران در سیستم حمل و نقل داخلی به صورت استیجاری به کارگیری شده بود.                                                               

 

Google

در این وبلاگ
در کل اینترنت

جست و جوی گوگل

جست و جوی گوگل